4 Ankerpunten - JRC's Technical Assessment of Nuclear Energy 

Page / - last modified by Gijs Zwartsenberg on 2022/03/01 09:58 

JRC's Technical Assessment of Nuclear Energy 
last modified by Gijs Zwartsenberg
on 2022/03/01 09:58

Table of Contents
Joint Research Centre: "Kernenergie voldoet aan het 'Do no significant harm'-principe van de Taxonomie"
Voornaamste bevindingen*

Joint Research Centre: "Kernenergie voldoet aan het 'Do no significant harm'-principe van de Taxonomie"
(terug naar de introductiepagina)
Op 19 juni 2020 werd bekend dat de Europese Commissie aan haar eigen onderzoeksbureau, het Joint Research Centre (JRC), opdracht had gegeven om tot een oordeel te komen of kernenergie voldoet aan het zogenaamde 'do no significant harm' principle. Doel was om vast te stellen of kernenergie kon worden opgenomen in de EU's Taxonomy for Sustainable Finance.
Het 'Do no significant harm'-beginsel (DNSH) stelt (volgens de voorgestelde EU-verordening inzake duurzame financieringstaxonomie) dat:
Economische activiteiten die een substantiële bijdrage leveren aan de eerste twee doelstellingen (mitigatie van of aanpassing aan de klimaatverandering) moeten worden beoordeeld om ervoor te zorgen dat ze geen significante schade toebrengen aan alle resterende milieudoelstellingen
Een activiteit die bijdraagt aan de beperking van klimaatverandering moet tegelijkertijd aanzienlijke schade aan de andere vier milieudoelstellingen voorkomen:
•	Duurzaam gebruik en bescherming van water en mariene hulpbronnen
•	Transitie naar een circulaire economie, afvalpreventie en recycling
•	Preventie en bestrijding van vervuiling
•	Bescherming van gezonde ecosystemen
Bijna een jaar later, op 19 maart 2021, verscheen het rapport van het JRC dat een duidelijk en ondubbelzinnig antwoord gaf op de gestelde vraag: kernenergie voldoet aan de gestelde criteria, in sommige opzichten zelfs beter dan andere CO2-vrije energiebronnen.
Het rapport telt 387 pagina’s met een management summary van acht pagina’s. Het is dan ook een genuanceerd rapport dat recht doet aan de complexiteit van het onderwerp. Wie het hele rapport leest, heeft daarmee een goede introductie tot de stand van een brede waaier aan wetenschappelijke inzichten over het onderwerp: het rapport is in veel opzichten een metastudie, een samenvatting dus van wetenschappelijke kennis uit veel verschillende disciplines. Het loont dan ook de moeite om van de management summary de ‘Main findings’ te lezen, waarvan hieronder een integrale Nederlandse vertaling is opgenomen, inclusief de belangrijkste afbeeldingen uit de hoofdtekst waarnaar de summary verwijst.
Veel aandacht gaat daarin naar een verantwoorde verwerking van het hoogradioactief afval, op een manier die voldoende zekerheden biedt dat toekomstige generaties en ecosystemen van dit afval geen significante schade zullen ondervinden. In de ‘Voornaamste bevindingen’ maakt het rapport duidelijk dat hiervoor meerdere routes en opties bestaan, die nog verder ontwikkeld kunnen worden. Maar het rapport maakt óók duidelijk dat er onder wetenschappers brede consensus bestaat dat geologische eindberging een veilige en duurzame oplossing biedt voor het hoogradioactief afval. Letterlijk vertaald staat er:
Voor hoogradioactief afval en verbruikte splijtstof is er een brede consensus onder de wetenschappelijke, technologische en regelgevende gemeenschappen dat definitieve berging in diepe geologische opbergplaatsen de meest effectieve en veiligste haalbare oplossing is die ervoor kan zorgen dat er geen significante schade wordt toegebracht aan het menselijk leven en het milieu gedurende de vereiste tijdspanne.
In onze uitleg van antinuclearisme zullen we laten zien dat deze brede consensus door tegenstanders van kernenergie al jarenlang systematisch terzijde wordt geschoven. Dit terzijdeschuiven ligt aan de basis van de claim van de antikernenergiebeweging dat kernafval een ‘onopgelost probleem’ zou zijn.
Hier een link naar het volledige rapport van het JRC:
Technical assessment of nuclear energy with respect to the ‘do no significant harm’ criteria of Regulation (EU) 2020/852 (‘Taxonomy Regulation’)
Voornaamste bevindingen*
(*vertaling van de ‘Main findings’, p. 11 tm 15 uit het rapport)
De vergelijking van de milieueffecten van verschillende technologieën voor elektriciteitsopwekking op de menselijke gezondheid en het milieu leidt tot de volgende hoofdbevindingen:
— De gemiddelde BKG-emissies (broeikasgas) gedurende de levenscyclus bepaald voor elektriciteitsproductie uit kernenergie zijn vergelijkbaar met de waarden die kenmerkend zijn voor waterkracht en wind (zie figuur 3.2-6 van deel A);

 — Kernenergie heeft een zeer lage uitstoot van NOx (stikstofoxiden), SO2 (zwaveldioxide), PM (deeltjes) en NMVOS (vluchtige organische stoffen niet-methaan). De waarden zijn vergelijkbaar met of beter dan de bijbehorende emissies van de zon-PV en windenergieketens (zie figuur 3.2-8 en -18 van deel A);
— Kernenergie is ook qua verzurings- en eutrofiëringspotentieel vergelijkbaar met of beter dan zon-PV en wind (zie figuur 3.2-9 en -10 van deel A);
— Hetzelfde geldt voor zoetwater- en mariene ecotoxiciteit (zie figuur 3.2-11 van deel A); aantasting van de ozonlaag en POCP (potentieel voor de vorming van fotochemische oxidanten, zie figuur 3.2-19 van deel A);
— Het landgebruik voor de opwekking van kernenergie is ongeveer hetzelfde als voor een gasgestookte elektriciteitscentrale met een gelijkwaardig vermogen, maar aanzienlijk kleiner dan die van wind- of zon-PV (zie figuur 3.2-15 van deel A).
Er werden ook enkele gebieden geïdentificeerd waarop het gebruik van kernenergie speciale aandacht behoeft:
— Potentiële thermische verontreiniging van zoetwaterlichamen: grote kerncentrales in het binnenland die gebruikmaken van koelsystemen met eenmalige doorvoer, onttrekken een grote hoeveelheid water aan de rivier of het meer dat als ultieme koellichaam wordt gebruikt voor de normale werking van de installatie. Wanneer het opgewarmde koelwater wordt teruggevoerd naar het waterlichaam, vertegenwoordigt dit een aanzienlijk thermisch verontreinigingspotentieel waarmee adequaat moet worden omgegaan. Om schadelijke thermische vervuilingseffecten te voorkomen, moeten de maximale afvoertemperatuur van het condensorkoelwater, evenals de maximale temperatuur van het zoetwaterlichaam na het mengen strikt worden gecontroleerd. Opties voor wateronttrekking en het vermijden van overmatige thermische vervuiling moeten zorgvuldig worden geanalyseerd tijdens het selectieproces van de locatie.
— Waterverbruik: een algemeen kenmerk van elektriciteitscentrales die een specifieke thermische cyclus gebruiken om warmte om te zetten in mechanische energie (energie van de turbine) is de noodzaak van continue koeling. Hoewel het waterverbruik voor eenmalige koeling erg laag is, verbruiken technologieën die gebruikmaken van recirculatiekoeling, verdampingskoeltorens of vijverkoeling meestal een aanzienlijke hoeveelheid water om verliezen als gevolg van verdamping te compenseren. Het waterverbruik dat deze koeltechnologieën kenmerkt, blijft vergelijkbaar met het concentreren van zonne-energie en kolen, zowel voor recirculatie als voor vijverkoeling (zie figuur 3.2-7 van deel A). Tijdens de locatiekeuze moeten de beschikbare waterbronnen en de mogelijke milieueffecten van overmatig waterverbruik zorgvuldig worden geanalyseerd en moet een optimale oplossing worden geïmplementeerd.

Naast de analyse van state-of-the-art levenscyclusanalyseresultaten, worden de impact van ioniserende straling op de menselijke gezondheid en het milieu (zie hoofdstuk 3.4) en de potentiële impact van ernstige ongevallen (zie hoofdstuk 3.5 van deel A) uitgebreid besproken. De bijbehorende belangrijkste bevindingen zijn als volgt:
— De gemiddelde jaarlijkse blootstelling van een burger, als gevolg van effecten die kunnen worden toegeschreven aan elektriciteitsproductie op basis van kernenergie, is ongeveer 0,2 microsievert, wat tienduizend keer minder is dan de gemiddelde jaarlijkse dosis als gevolg van de natuurlijke achtergrondstraling (zie figuur 3.4- 1 van deel A).

— Volgens de LCIA-onderzoeken (Life Cycle Impact Analysis) die zijn geanalyseerd in hoofdstuk 3.4 van deel A, is de totale impact op de menselijke gezondheid van zowel de radiologische als de niet-radiologische emissies van de kernenergieketen vergelijkbaar met de menselijke gezondheidseffecten van offshore wind energie.
— Mogelijk schadelijke effecten van ioniserende straling op professioneel blootgesteld personeel worden voorkomen door strikte stralingsbeschermingsmaatregelen, monitoring en beperking van beroepsdoses. Het ALARA-principe (as low as reasonably achievable) wordt ook toegepast om onderhoudswerkzaamheden aan fabrieken te optimaliseren voor het minimaliseren van de stralingsdoses van werknemers.
— Met betrekking tot de blootstelling van het publiek bij ongevallen worden de sterftecijfers van ernstige ongevallen en de maximale gevolgen (doden) vergeleken in figuur 3.5-1 van deel A. De huidige westerse Gen II kerncentrales hebben een zeer laag sterftecijfer (≈5⋅10- 7 doden/GWh). Deze waarde is veel kleiner dan die welke kenmerkend is voor elke vorm van op fossiele brandstoffen gebaseerde elektriciteitsproductietechnologie en vergelijkbaar met waterkracht in OESO-landen en windenergie (alleen zonne-energie heeft een aanzienlijk lager sterftecijfer). 

— Ernstige ongevallen met kernsmelting gebeurden in kerncentrales en het publiek is zich terdege bewust van de gevolgen van de drie grote ongevallen, namelijk Three Mile Island (1979, VS), Tsjernobyl (1986, Sovjet-Unie) en Fukushima (2011, Japan ). De kerncentrales die bij deze ongevallen betrokken waren, waren van verschillende typen (PWR, RBMK en BWR) en ook de omstandigheden die tot deze gebeurtenissen leidden waren zeer verschillend. Ernstige ongevallen zijn gebeurtenissen met een extreem lage waarschijnlijkheid maar met potentieel ernstige gevolgen en ze kunnen niet met 100% zekerheid worden uitgesloten.
— Na het ongeval in Tsjernobyl waren de internationale en nationale inspanningen gericht op de ontwikkeling van kerncentrales van de derde generatie, ontworpen volgens strengere eisen met betrekking tot de preventie en beperking van ernstige ongevallen. De inzet van verschillende Gen III-fabrieksontwerpen begon in de afgelopen 15 jaar wereldwijd en nu worden praktisch alleen Gen III-reactoren gebouwd en in gebruik genomen. Deze nieuwste technologische ontwikkelingen worden weerspiegeld in het zeer lage sterftecijfer voor het Gen III EPR-ontwerp (≈8⋅10-10 dodelijke slachtoffers/GWh, zie figuur 3.5-1 van deel A). De sterftecijfers die kenmerkend zijn voor state-of-the-art Gen III kerncentrales zijn de laagste van alle technologieën voor elektriciteitsopwekking.
— De gevolgen van een ernstig ongeval in een kerncentrale kunnen aanzienlijk zijn voor zowel de menselijke gezondheid als het milieu. Zeer conservatieve schattingen van de maximale gevolgen van een hypothetisch ernstig nucleair ongeval, in termen van het aantal dodelijke slachtoffers, worden gepresenteerd in hoofdstuk 3.5 van deel A en worden vergeleken met de maximale gevolgen van ernstige ongevallen voor andere elektriciteitsvoorzieningstechnologieën.
— Hoewel het aantal dodelijke slachtoffers een voor de hand liggende indicator is om de maximale ernst van de gevolgen van ongevallen te karakteriseren, kunnen nucleaire ongevallen leiden tot andere ernstige directe en indirecte effecten die wellicht moeilijker te beoordelen zijn. Terwijl het publiek zich terdege bewust is van de verwoestende gevolgen voor eigendom en infrastructuur, evenals voor de natuurlijke omgeving, van historische gevallen van antropogene rampen, kunnen de rampen en risicoaversie op de een of andere manier anders worden ervaren voor nucleaire gerelateerde gebeurtenissen. Het evalueren van de effecten van dergelijke effecten valt buiten het bestek van dit JRC-rapport, hoewel ze belangrijk zijn om de bredere gevolgen van een ongeval voor de gezondheid te begrijpen.
— De in hoofdstuk 3 van deel A uiteengezette analyses brachten enkele potentieel schadelijke effecten van kernenergie op de menselijke gezondheid en het milieu aan het licht. De implementatie van specifieke maatregelen, zoals zorgvuldige selectie van locaties, passend ontwerp en constructie van de faciliteiten, evenals rigoureuze bedrijfsvoering en afvalbeheerpraktijken, zoals vereist door de toepasselijke wettelijke en wettelijke bepalingen, zorgen ervoor dat deze potentiële effecten binnen de vastgestelde limieten blijven. Sommige van de effecten die behoren tot de drie "dominante" levenscyclusfasen (mijnbouw en ertsbewerking, exploitatie van kerncentrales en opwerking) vereisen bijzondere aandacht en beheer (zie details in paragraaf 4.4 van deel A).
Over de huidige stand van zaken en perspectieven van het langetermijnbeheer en de berging van radioactief afval en verbruikte splijtstof kan worden gesteld dat:
— Radioactief afval wordt gegenereerd tijdens alle stadia van de levenscyclus van kernenergie. Een ethische basisvereiste is het principe dat de activiteiten van vandaag geen negatieve gevolgen mogen hebben en geen onnodige lasten voor toekomstige generaties mogen opleggen. Het beheer van radioactief afval en in het bijzonder de berging van afval is erop gericht aan dit principe te voldoen.
— Het effect dat samenhangt met de bouw en exploitatie van faciliteiten voor de behandeling, het vervoer, de opslag en de opberging van radioactief afval is in wezen van conventionele, niet-radiologische aard, en in verschillende studies wordt geschat dat dit een klein deel uitmaakt van het totale effect van de gehele brandstofcyclus.
— Hoewel de concepten voor geologische berging kunnen verschillen, worden de milieueffecten gedomineerd door de activiteiten die verband houden met het uitgraven van de tunnels en het bouwen van de meervoudig aangelegde barrières. In de milieueffectanalyse van de bergingsinstallaties is een beschrijving opgenomen van de maatregelen die zijn genomen om specifieke effecten te mitigeren. Verzachtende maatregelen worden ook overwogen bij de winning van grondstoffen die nodig zijn om een ​​bergingsinstallatie te bouwen (bijv. metalen en bentoniet voor de kunstmatige barrières) om de milieu-impact van de bergingsfase te beperken.
— De potentiële langetermijneffecten van radioactief afval die relevant zijn voor de criteria "geen significante schade berokkenen", zijn van radiologische aard. Vanwege het potentieel om schade aan te richten, moeten radioactief afval en verbruikte splijtstof worden beheerd met het oog op insluiting van radionucliden en isolatie van de biosfeer zolang het afval gevaarlijk blijft. De maximale radioactieve dosislimieten voor mens en milieu als gevolg van afvalbeheeractiviteiten en bergingsfaciliteiten worden bepaald door de relevante regelgeving.
— In termen van volume is het grootste deel van het radioactieve afval afkomstig van de exploitatie en ontmanteling van kerncentrales en de daarmee verband houdende activiteiten in de splijtstofcyclus. Dit is over het algemeen zeer laag- of laagactief afval.
— Een aanzienlijk deel van het potentiële radioactieve afval is namelijk niet-radioactief of zeer licht radioactief (voornamelijk afkomstig van ontmantelingsactiviteiten). Indien toegestaan ​​door het nationale wettelijke en regelgevende kader, kunnen materialen met radioactiviteitsniveaus onder de vrijgavedrempels uit de wettelijke controle worden verwijderd door middel van een goedkeuringsproces, dwz het wordt niet langer beschouwd als radioactief afval en kan worden hergebruikt, gerecycled of verder beheerd als conventioneel afval. Sommige materialen of apparatuur die niet uit de wettelijke controle kunnen worden verwijderd, kunnen hoe dan ook worden geautoriseerd om te worden hergebruikt of gerecycled met behoud van de wettelijke controle.
— Uraniumwinning en -ertsbewerking produceert ook grote hoeveelheden zeer laagactief afval als gevolg van de vorming van afvalgesteentestortplaatsen en/of residuen. Deze stortplaatsen en residuen bevinden zich dicht bij de uraniummijnen en de verwante ertsverwerkingsfabrieken en het milieuveilige beheer ervan kan worden gegarandeerd door de toepassing van standaardresiduen en maatregelen voor de behandeling van afvalgesteente.
— Wat de radioactiviteit betreft, zijn de belangrijkste bijdragers verbruikte splijtstof en hoogactief afval. Deze materialen bevatten langlevende radionucliden die gedurende een zeer lange tijd radioactief blijven - tot honderdduizend jaar of meer, die vele generaties omvatten.
— Het radioactieve afval wordt verzameld en gekarakteriseerd om de fysische, chemische en radiologische eigenschappen ervan te bepalen, en vervolgens gesorteerd en gescheiden, afhankelijk van de beheerroute, die afhangt van de eigenschappen van het afval en de nationale strategie. Radioactief afval wordt behandeld en geconditioneerd ter voorbereiding op berging. Opslag is een noodzakelijke stap om het verval van kortlevende radionucliden mogelijk te maken en om een ​​voldoende hoeveelheid radioactief afval te verzamelen en te accumuleren voor behandeling, conditionering of verwijdering. Opslag zorgt ook voor de veiligheid van radioactief afval totdat de bergingsinstallatie in bedrijf wordt genomen.
— De veiligheid van radioactief afval en verbruikte splijtstof tijdens de opslag vóór de berging wordt gewaarborgd door adequate passieve veiligheidsvoorzieningen (insluiting, afscherming, enz.), maar berust ook op actieve monitoring en controle door de exploitanten van de faciliteiten.
— Zeer laag- en laagactief afval, evenals bepaald middelactief afval, worden gestort in opbergfaciliteiten aan de oppervlakte of nabij de oppervlakte die het afval isoleren met kunstmatige en natuurlijke barrières gedurende een periode van typisch 300 jaar, waarna de radioactiviteit is vervallen tot onschadelijk niveaus. Op zo'n tijdschaal is het gedrag van de aangelegde barrières algemeen bekend en voorspelbaar, en ze worden als voldoende betrouwbaar beschouwd. Als onderdeel van het vergunningsproces moet de veiligheidsdemonstratie aantonen dat gedurende de eerste 300 jaar de doses aan het publiek veroorzaakt door een voorzienbare omstandigheid (inclusief extreme natuurlijke gebeurtenissen en menselijke verstoring) onder de door de regelgevende instantie vastgestelde limieten worden gehouden.
— De verwijdering van zeer laag- en laagactief afval in bovengrondse en nabije oppervlakte-installaties is een industriële realiteit, en in veel landen zijn installaties gebouwd en geëxploiteerd. Sommigen van hen hebben hun operatie voltooid en zijn de institutionele controlefase ingegaan. De ingevoerde mechanismen en processen zijn robuust, maken de identificatie van onveilige situaties mogelijk en zorgen voor een verbetering van de veiligheid van de berging.
— Middelactief afval dat niet in bovengrondse of nabij bovengrondse voorzieningen kan worden gestort, moet op grotere diepte in geologische bergingsvoorzieningen worden gestort.
— Voor hoogradioactief afval en verbruikte splijtstof is er een brede consensus onder de wetenschappelijke, technologische en regelgevende gemeenschappen dat definitieve berging in diepe geologische opbergplaatsen de meest effectieve en veiligste haalbare oplossing is die ervoor kan zorgen dat er geen significante schade wordt toegebracht aan het menselijk leven en het milieu gedurende de vereiste tijdspanne. De definitieve berging van verbruikte splijtstof en radioactief afval in een bergingsinstallatie voorziet in plaatsing in een systeem met meerdere barrières (ontworpen en natuurlijk) in een stabiele geologische formatie enkele honderden meters onder het maaiveld. De specifieke configuratie van de bergingsinstallatie hangt af van de kenmerken en het radioactiviteitsgehalte van het afval. De configuratie met meerdere barrières van de opslagplaats voorkomt dat radioactieve stoffen de biosfeer binnen de gestelde termijn bereiken. Omdat er geen radioactieve stoffen vrijkomen in de toegankelijke biosfeer, is er geen sprake van radiologische vervuiling of aantasting van gezonde ecosystemen, inclusief het water en het mariene milieu.
— De veiligheid van diepe geologische bergingsinstallaties tijdens de exploitatie is mede gebaseerd op actieve monitoring en controle. De veiligheid op lange termijn van radioactief afval in de geologische berging, vooral na de sluiting ervan, mag niet afhangen van enige institutionele controle en moet gebaseerd zijn op inherente passieve kenmerken. Passieve kenmerken zijn onder meer kunstmatige en natuurlijke barrières die geen continue toevoer van actieve systemen vereisen (bijv. elektriciteit), noch periodiek onderhoud, vervanging van onderdelen of permanente bewaking vereisen. In het geval van een diepe geologische eindberging van verbruikte splijtstof en hoogactief afval, moeten de structuren van de faciliteit en de natuurlijke media hun insluitingsfuncties vervullen zonder tussenkomst van buitenaf en zo lang als nodig is.
— De implementatie van een diepe geologische berging die ervoor zorgt dat radioactief afval de bevolking en het milieu niet schaadt, is een stapsgewijs proces, dat een combinatie omvat van technische oplossingen en een sterk administratief, wettelijk en regelgevend kader. Elke stap wordt genomen op basis van een gedocumenteerd besluitvormingsproces, waarin relevante wetenschappelijke en technische stand van zaken, operationele ervaring, maatschappelijke aspecten en updates in het wet- en regelgevingskader zijn verwerkt. De naleving moet worden gegarandeerd en aangetoond voor alle stappen die worden onderworpen aan actieve monitoring door de exploitanten en ook voor de zeer lange duur die gepaard gaat met de definitieve berging van langlevend en hoogactief afval en verbruikte splijtstof (fase na sluiting). Dit proces maakt het mogelijk om flexibele beslissingen te nemen, en maakt het mogelijk om te kiezen tussen verschillende opties voor de toekomst.
— Met uitzondering van de zogenaamde natuurlijke analogen (dwz locaties waar miljarden jaren geleden natuurlijke kernreactoren plaatsvonden), is er geen empirisch bewijs dat is gegenereerd door een bergingsinstallatie voor radioactief afval die de pre-operationele, operationele en stadia na de sluiting voor het volledige voorziene tijdsbestek (tot honderdduizend jaar of meer voor een diepe geologische bergingsinstallatie). Om deze reden wordt de veiligheid van de berging gedurende de fase na sluiting aangetoond door een robuust en betrouwbaar proces dat bevestigt dat de dosis of het risico voor het publiek onder alle omstandigheden onder de vastgestelde limieten wordt gehouden gedurende de tijdschalen van belang en bij afwezigheid van directe menselijke controle en controle.
— De veiligheidsdemonstratie omvat berekeningen en modellen van het gedrag van de kunstmatige barrières onder verschillende omstandigheden, van het vrijkomen en transporteren van de radio-isotopen door de barrières, van de effecten van klimaatgebeurtenissen, waaronder extreme hydrogeologische, seismische en andere verschijnselen, en van de gevolgen voor het menselijk leven en/of het milieu van mogelijke lozingen van radionucliden uit het afval. De modellen en berekeningen vertegenwoordigen de stand van zaken van de kennis die is gegenereerd door tientallen jaren van studie en onderzoek naar alle relevante eigenschappen en mechanismen die van invloed zijn op het volledige bergingssysteem. De analyse wordt onderbouwd door de toepassing van de natuurwetten die het langetermijngedrag van het geologische gesteente bepalen en de evolutie van de relevante externe factoren (bijvoorbeeld het klimaat). De veiligheidsdemonstratie wordt onafhankelijk en kritisch grondig beoordeeld door de regelgevende instantie, en de autorisatieprocedure omvat de betrokkenheid van lokale gemeenschappen in het besluitvormingsproces.
— De veiligheidsdemonstratie omvat scenarioanalyse, modelweergave en het ontwikkelen van inzicht in hoe waarschijnlijk en onder welke omstandigheden radionucliden vrijkomen uit een bergingsinstallatie en wat de gevolgen van dergelijke vrijzettingen voor mens en milieu zouden zijn. Een uitdagend kenmerk van deze studies is het zeer lange tijdsbestek en de complexiteit van de fenomenen die de veiligheidsfuncties beheersen, evenals de behandeling van onzekerheden in de scenario's, in de modellen en in de gegevens. De veiligheidsdemonstratie levert kwantitatieve indicatoren op die worden vergeleken met de eisen van de regelgeving. De resultaten kunnen worden uitgedrukt in termen van dosis voor mensen als functie van de tijd die betrekking hebben op het referentiegeval, dat waarden moet opleveren die ver onder de wettelijke limieten liggen, zoals geïllustreerd in figuur 5.2.4-4 van deel B, en omvatten wat-als-scenario's die rekening houden met zeer onwaarschijnlijke extreme omstandigheden, die hogere doses kunnen opleveren.
— Onderzoek, ontwikkeling en demonstratie (RD&D) ter ondersteuning van veilig beheer van radioactief afval, met inbegrip van berging, is een essentieel onderdeel van elk nationaal en internationaal programma. Gezien de lange tijdschema's en sociaal-politieke dimensie, biedt RD&D in de eerste plaats de wetenschappelijke basis voor de implementatie van veilige oplossingen voor het beheer van radioactief afval, terwijl het ook bijdraagt ​​aan het opbouwen van het vertrouwen van belanghebbenden, publieke acceptatie en opleiding voor de volgende generaties experts.
— Er zijn aanzienlijke onderzoeksinspanningen verricht om de fractie verbruikte splijtstof die in kernreactoren kan worden gerecycleerd, te maximaliseren en de radiotoxiciteit op lange termijn van HRA (hoogradioactief afval) die in de geologische bergingsinstallatie moet worden geborgen, te verminderen. Beide doelstellingen zijn relevant voor de milieudoelstelling "Transitie naar een circulaire economie, afvalpreventie en recycling". Omdat snelle reactoren meerdere rondes van (re)cycling mogelijk maken van de fracties van brandstof/afval die niet worden verbruikt/verbrand, zou het uiteindelijke resultaat van dit proces een bijna volledig gebruik van de brandstof en een steeds kleinere fractie van langlevend afval (voornamelijk in termen van het geringere gehalte aan actiniden) in de bestraalde brandstof. Hoewel in wezen alle stappen van dit proces, ook wel partitionering en transmutatie genoemd, op laboratoriumschaal zijn aangetoond, komt het Technology Readiness Level nog niet overeen met industriële volwassenheid.
— Er wordt een verscheidenheid aan instrumenten en benaderingen gebruikt om wetenschappelijk bewijs te leveren ter ondersteuning van de veilige verwijdering van radioactief afval. Representatieve vormen van afval, waaronder echte verbruikte splijtstof en verglaasd hoogactief afval, worden bestudeerd in ‘hot cell labs’ om de relevante eigenschappen en het gedrag van het afval te bepalen dat wordt blootgesteld aan combinaties van gesimuleerde milieu-omstandigheden. Op maat gemaakte analogen worden gebruikt om enkelvoudige effecten en reacties te onderzoeken. De studie van natuurlijke analogen kan zeer waardevolle informatie opleveren, bijvoorbeeld over de migratie van radionucliden door een geologische formatie. Experimenten uitgevoerd in ondergrondse onderzoekslaboratoria maken het mogelijk kennis en gegevens te verwerven over de eigenschappen van het gastgesteente en hun impact op de migratie van radionucliden. Alle experimentele gegevens en kennis worden gebruikt om modellen te ontwikkelen en te valideren met behulp van state-of-the-art codes. Modellering wordt op grote schaal gebruikt om gedrag en trends die experimenteel zijn waargenomen te begrijpen en om voorspellingsmogelijkheden voor complexe systemen te verkrijgen.
20220228 JRC - vertaling mgmt summary .docx 10